Chapter 2 "To tylko Christian"

Rozdział 2

Rano obudziłam się, bo poczułam zapach naleśników. Wstałam, ubrałam się w ciuchy, które kupił mi Taylor, umyłam i zeszłam do kuchni. Christian już tam siedział, popijając kawę i czytając gazetę.

-Dzień dobry- odrzekłam. Wtedy jego wzrok skierował się na mnie.

-Dzień dobry Anastasio. Przepięknie wyglądasz- uśmiechnął się.

-Dziękuję.

-Głodna?

-Troszeczkę.

-Naleśniki mogą być?

-Oczywiście.

Usiadłam obok niego na stołku barowym.

-Jak się czujesz?- zagadnął.

-Lepiej, niż powinnam.

-Jesteś dla siebie zbyt surowa- w jego oczach zniknęła radość.

-Wybacz. Tak już mam.

-Wybaczam. A teraz jedz. Taylor zawiezie cię potem do domu.

Christian jest człowiekiem, który uwielbia wydawać rozkazy. Pan Generał się znalazł. Wyobraziłam go sobie w mundurze z różnymi odznaczeniami. Ależ wyglądałby seksownie. Mogłabym być pod jego musztrą. Na twarzy wykwitł mi uśmiech.

-Cieszę się, że masz dobry humor.

Na twarz wpłynął mi rumieniec. Oczywiście, a jakże by inaczej. Po śniadaniu ubrałam swoje buty, a Christian odprowadził mnie do windy.

-Dziękuję ci za wszystko. Za lekarza, ciuchy, nocleg, leki, śniadanie… Nie wiem, jak mam ci się odwdzięczyć.

-Uważaj na siebie. To wystarczy.

-Nie ma sprawy. Do widzenia Christianie.

-Do widzenia Anastasio.

Spuściłam głowę i poszłam za Taylorem do windy. Przez większość drogi myślałam o Christianie.

-Taylor?- zagadnęłam.

-Tak, proszę pani?

-Mogę wiedzieć ile zapłaciłeś za te ubrania?

-Pan Grey nie byłby zadowolony, gdybym pani powiedział.

-Proszę.

Spojrzał w tylne lusterko, po czym westchnął.

-Czterysta dolarów.

ŻE CO?! Cztery stówy?! Nie może tak być. Christian przesadza.

-Poczekaj chwilę- rzuciłam i wybiegłam z auta. Rozbiłam moją skarbonkę, którą dostałam od ojczyma Raya i wyciągnęłam z niej cztery studolarowe banknoty. Wróciłam do Taylora i mu je wręczyłam.

-Panno Steele, proszę je zatrzymać.

-Nie Taylor. Przekaż je panu Greyowi i powiedz, że jestem mu wdzięczna i jeszcze raz dziękuję.

Patrzył na mnie niepewnie.

-Proooszęęę- zrobiłam smutną minkę.

Przez jego twarz przemknął cień uśmiechu.

-Dobrze.

Uściskałam go.

-Dzięki. Jesteś super. Do zobaczenia kiedyś.

-Do widzenia panno Steele.

Radosna weszłam do mieszkania. Kate siedziała z herbatą w ręku.

-Ana! Nareszcie!

-Nie mów, że się o mnie martwiłaś.

-Jasne, że tak. Zawsze się martwię. No dobra. Nie zawsze, ale często.

Zaśmiałam się. Następne kilka dni minęło spokojnie. Kate była jak zwykle niesamowicie ciekawa gdzie się podziewałam, ale dopiero po 3 kieliszku wina zaczęłam sypać.

-Zostałam u Christiana ale to wiesz. Zadzwonił po lekarza, wzięłam leki i poszłam spać. To tyle.

-Liczyłam na jakieś pikantne szczegóły, a nie wydarzenia jak z jakieś taniej telenoweli o lekarzach.

Wybuchłam śmiechem. Nie wiem czy to przez to jakże śmieszne porównanie czy promile radośnie płynące w moich żyłach.

-Wiesz, jutro jest trening, może wpadniemy na chwilę?- zrobiła minę zbitego psa.

Zastanowiłam się. Gdzieś głęboko w środku liczyłam na to, że spotkam tam Christiana. Ae z drugiej strony do głosu doszedł rozsądek. Przecież on jest szefem ogromnej korporacji , nie będzie przyjeżdżał na jakiś głupi trening.

-Proooooszę.

-Niczego ci nie obiecuję.

Wrzasnęła i przytuliła mnie mocno.

Spokojnie Kate… No to teraz twoja kolej. Który jest z tym szczęściarzem?

-Zobaczysz jutro. Gra z numerem 16 i ma na imię Josh. Jest taki uroczy- zachichotała jak nastolatka. Proszę bardzo, Kate się zakochała.

***

-Nie uważasz, że to trochę zbyt odważne?

-Przestań. Masz świetne nogi, a ciągle je ukrywasz. Jest wiosna i ta sukienka idealnie na tobie leży.

Ja bym tego nie powiedziała. Była ładna, to prawda. Przed kolano biała w małe różyczki na szerokich ramiączkach.

-Uhh, niech ci będzie- powiedziałam, po raz tysięczny poprawiając jej dół. Ciągle miałam wrażenie, że widać mi tyłek. Wchodząc na halę  z daleka zauważyłam chłopaków z drużyny. Podeszłyśmy bliżej. I wtedy go zauważyłam. Siedział w pierwszym rzędzie z górą papierów, co jakiś czas rzucając okiem na poczynania jego drużyny.

-No idź, zagadaj!- Kate popchnęła mnie lekko. Nie zdążyłam się odezwać, bo już machała do Josha. Wdech, wydech. Dasz radę Ana. Poprawiłam sukienkę i nieśmiało podeszłam do niego. Kiedy tylko mnie zauważył, odłożył długopis i wstał.

-Wow, Ano, wyglądasz cudownie- ujął moją dłoń i lekko ucałował.

Mimowolnie wstrzymałam oddech.

-Dzięki…

Nie wiedziałam zbytnio co teraz zrobić.

-Proszę usiądź- wskazał na krzesło po swojej lewej stronie- Jak się dziś czujesz?

-Bardzo dobrze, dziękuję- bawiłam się koronką sukienki.

Cóż za krępujące spotkanie. Podniosłam wzrok na parkiet. Drużyna zdążyła się rozgrzać i zaczęli grać. Poruszali się stanowczo, lecz z gracją. Kate gdzieś na tyłach hali siedziała z Joshem. Pokręciłam tylko głową. To Kate, którą znam. Obróciłam głowę, by zagadać o coś Christiana, lecz gdy tylko to zrobiłam, poczułam jego wzrok na moich ustach. Odruchowo je przygryzłam.

-Masz może ochotę na kolację?- rzucił, jakby to była najprostsza rzecz na świecie.

-Yyy… Tak, znaczy dob- dobrze- dukałam zaskoczona. Christian uśmiechnął się lekko.

-Od razu po meczu Taylor może zabrać nas do restauracji.

-Okej.

-A właśnie. A propos Taylora. Nie wiesz przypadkiem skąd miał czterysta dolarów?- uniósł brew.

Ups.

-Ja? Nieee. Skąd mam niby wiedzieć?

Przewrócił oczami.

-Ana, ja nie chcę, żebyś oddawała mi za wszystko pieniądze. Mam ich dużo.

-Christianie, ja nie chcę twoich pieniędzy.

Naburmuszył się trochę. Położyłam dłoń na jego ramieniu.

-Będę szczęśliwa, kiedy będziemy utrzymywać kontakt, a nie, jak wydasz na mnie kasę.

-Zgoda- burknął- Ale pozwól mi dzisiaj zapłacić za kolację.

-Niech będzie. Ale na tym koniec.

Uśmiechnął się chytrze.

-Ciężka z pani zawodniczka, panno Steele.

-To miłe z pana strony- zrobiłam to samo.

Po treningu Christian zabrał mnie od razu do restauracji. Zamówiliśmy sobie dania i zaczęliśmy rozmawiać. Rozmowa była lekka i przyjemna.

-Ana?

Podniosłam wzrok.

-Czemu się smucisz?

-Nie smucę. Przypomniałam sobie tylko o pogrzebie mojej babci i muszę się jutro na niego uszykować.

Zamknęłam oczy i poczułam w gardle gulę. Łzy cisnęły się do oczu niemiłosiernie.

-Hej, nie płacz. Mogę jutro tam z tobą pójść, jeżeli ci to pomoże.

-Naprawdę mógłbyś?

Pokiwał głową.

-Dziękuję. Na pewno będzie mi raźniej- posłałam mu słaby uśmiech.

Po kolacji Taylor odwiózł mnie pod dom.

-Dziękuję za kolację. Było świetnie.

-Do usług Madame- ucałował moją dłoń- O której jutro mam być?

-Koło dziewiątej.

-Już się nie mogę doczekać naszego spotkania. Oczywiście szkoda, że w takich smutnych okolicznościach.

-Jeszcze będą inne okazje- ścisnęłam jego dłoń.

-Do jutra więc.

-Do jutra Christianie.

Odwróciłam się i weszłam do domu. Oczywiście na samym początku Kate obskoczyła mnie z pytaniami.

-Jaki on jest?- przesłuchanie panny Kavanagh.

-W jakim sensie?

-Ty już świetnie wiesz- poruszyła brwiami.

-Kate, błagam cię! Nie pytaj mnie o takie rzeczy! To, że jest bogaty, to nie znaczy, że od razu się na niego rzucę. Nie interesuje mnie jego stan konta.

-Rany, Ana. Jesteś strasznie dobroduszna. Musisz czasem być egoistką, jeżeli chcesz mieć coś z życia.

-Uwierz mi, że nie mam zamiaru.

Nie czekając na odpowiedź udałam się do swojej sypialni. Zabrałam rzeczy i poszłam do łazienki, żeby wziąć prysznic. Zasnęłam szybko, a w nocy śnił mi się Szary.

*********************************************************************************

Hejka! Ten rozdział dodaję na szybko, bo mam szlaban na komputer przez oceny i mama myśli, że robię tylko zadanie z matmy z koleżanką. Nie wiem, kiedy pojawi się następny rozdział, pewnie nie prędko. I przepraszam, że nie komentuję, ale zwyczajnie nie mam sposobności i głowy do tego. Nadrobię to w wolnym czasie. 

Zapraszam do komentowania!

Pozdrawiam 

~Bunia ;3